ពណ៌​ខ្មៅ

ការរស់រានមានជីវិត (១៩៧៥–១៩៧៧)

ប្រជាពលរដ្ឋបានក្លាយជាទាសកររបស់ «អង្គការ»។ នៅក្នុងជំរំពលកម្មដោយបង្ខំនៅជនបទ ពណ៌សម្បុរទាំងអស់ត្រូវបានលាងសម្អាតចេញពីជីវិត។ មនុស្សគ្រប់គ្នាស្លៀកពាក់ខ្មៅ។ មនុស្សគ្រប់គ្នាញ៉ាំបបរអង្ករដូចគ្នា។ ភាពជាបុគ្គលគឺជាការកាត់ទោសប្រហារជីវិត។

ចំពោះឪពុករូបនេះ នេះមានន័យថាត្រូវកប់ចំណេះដឹង និងអតីតកាលរបស់គាត់យ៉ាងជ្រៅនៅក្នុងខ្លួនគាត់។ ដៃទន់របស់គាត់ ដែលធ្លាប់ជាសញ្ញានៃការអប់រំ ត្រូវតែរឹងដើម្បីកាន់ប៉ែល និងជៀសវាងការលាតត្រដាងថាជា «អ្នកបញ្ញវន្ត»។ វាគឺជាជីវិតដែលមានការប្រុងប្រយ័ត្នជាប់លាប់ ដែលត្រូវបានសម្គាល់ដោយការងារវាលដ៏លំបាកបំផុត ការសាងសង់ទំនប់ និងការភ័យខ្លាចជាប់លាប់ចំពោះការជួបជុំពេលយប់ ដែលមនុស្សជាច្រើនមិនដែលត្រឡប់មកវិញ។